Arrogatio

De goedkeuring, met name voor jonge mannen, in de Romeinse geschiedenis was een praktijk bijzonder wijdverspreid, radicaal verschillend van de huidige wettelijke goedkeuring. Gekoppeld zo essentieel voor de politieke en sociale sfeer, het toegestaan ​​degenen die aangenomen om een ​​erfgenaam en nakomelingen vaak ook gegarandeerd aan degenen die niet konden voldoen aan deze behoefte door de geboorte van buitenechtelijke kinderen, omdat hij de kans om het te pakken had te verzekeren economische kosten die noodzakelijk zijn voor hun broed-, het voortbestaan ​​van de race. Op politiek niveau, werd de goedkeuring vaak gebruikt als methode, het bedrag van het huwelijk beleid waarbij aan allianties en partnerschappen weven. Het mechanisme van de goedkeuring was van cruciaal belang tijdens de keizertijd, omdat veel keizers niet kiezen hun opvolger tussen de natuurlijke erfgenamen, maar aangenomen als erfgenaam van de persoon die meer waard van het houden van de toestand dacht.

Oorzaken

Doorheen de Republikeinse tijdperk, werd Rome bestuurd door een klein aantal gentes zij behoorden tot de senatoren: hun interesse was dus veilig een afdaling die levend houden van de race met zijn politieke en religieuze tradities bewaard; Echter, het hebben van een groot gezin, opgebouwd uit vele kinderen, is het gepaard enorme economische kosten, vaak niet duurzaam: elk kind moet krijgen, na het huwelijk, een royale bruidsschat, terwijl de kinderen die behoefte hebben aan geld dat zou hen in staat stellen om de stappen te volgen cursus honorum en geleidelijk aan de aanpak van de opperste magistratuur. De meeste families daarom niet had meer dan drie kinderen, en worden beschouwd als uitzonderlijke gevallen, zoals die van Appius Claudius Pulcher, consul in 79 voor Christus, die zelfs zes kinderen gegenereerd. Het gebruik genereren veel kinderen blootgesteld aan het risico echter, indien de doden te vroeg geboren en geen mannelijke afstammeling dat het voortduren van de naam garandeert hebben, en de goedkeuring bestond, in deze gevallen de enige beschikbare oplossing.

De goedkeuring werd vaak gerechtvaardigd, echter, zelfs door louter politieke factoren, het bewijs van de beperkte menselijke en natuurlijke karakter van de Romeinse familie, waar de kinderen waren verhuizen naar specifieke politieke strategieën: het was essentieel dat diegenen die een politieke carrière waren patres familias of familieleden die hun ouderlijk gezag uitgeoefend, geregeld door precieze wettelijke voorschriften. In deze gevallen, voor degenen die geen biologische kinderen hadden, adoptie bleek de enige methode om klaar om de cursus honorum beklimmen. Soms is de adoptie was bedoeld om een ​​politieke alliantie, zoals wat er gebeurd is met huwelijken tussen twee families van senatoren orde te scheppen; in andere gevallen werd de daad van adoptie in plaats bepaald door de noodzaak om de bewegingen van de activa te reguleren: het was niet ongebruikelijk voor een zoon-in-wet aan te nemen van de rijke, zodra hij was wees, dus het valt, met zijn erfgoed, onder zijn vaderlijk gezag.

Was het eindelijk mogelijk om zelfs degenen die biologische kinderen hadden vast: hij het geval van wat er is gebeurd tijdens de keizertijd, in het bijzonder in de tweede eeuw was. Als onderdeel van de Julio-Claudian dynastie, werd de keizer Augustus door de moederlijke oudoom Julius Caesar, die zijn politieke erfgenaam gemaakt heeft; Augustus op zijn beurt heeft de zoon van zijn vrouw Livia Drusilla, Tiberius; deze, na de dood van zijn zoon Drusus natuurlijke kind; Ze heeft op haar beurt de kleinzoon Caligula; zijn opvolger, Claudius, heeft eindelijk stiefzoon Nero. Na de Flavische dynastie, gedurende de gehele periode van het vorstendom hij zich gevestigd heeft het principe van de vaststelling van de beste: de keizers, optimalis prinses die met instemming van de Senaat en in een evenwichtig en verstandig geregeerd, maar hebben vaak natuurlijke kinderen, aanwijzen als hun opvolger dat onder hun collega's die het meest verdienen en in staat te sturen even rijk beschouwd.

Het juridische aspect

In het Romeinse recht, de macht om een ​​kind voor adoptie, vastgelegd sinds de tijd van de wetten van de Twaalf Tafelen geven, het was de pater familias. De zoon, die was gegeven voor adoptie was meestal hoger, of op zijn minst de beste voor de gezondheid en deugd: de goedkeuring om gezinnen zonder kinderen die betrokken zijn grote uitgaven voor het onderhoud van het kind dat wordt aangenomen, en daarom wilden we met hem alleen jongeren dat ze goede resultaten kunnen behalen.

De goedkeuring betekent dat de geadopteerde zoon verdiende dezelfde sociale status van de pater familias onder wiens gezag zou vallen: een gewone door een patriciër aangenomen werd te patriciër; omgekeerd, een patriciër door een gewone aangenomen, werd burger en kon toegang krijgen tot de rechtbanken en de taken voorbehouden aan het plebs. De goedkeuring van een patriciër door een gewone burger, die transitio te plebem, of een verandering van de status van de gewone burger die aangenomen betrokken was, moest worden goedgekeurd door de paus is het geval van transitio om plebem van Publius Clodius Pulcher, die Het werd door de plebejer senator Publius Fonteius aangenomen.

Soms is de pater familias die haar zoon opgaf voor adoptie zou de sommen geld als compensatie ontvangen; iemand die aangenomen werd, nam de naam van zijn adoptievader, die een cognomen gebouwd met de nomen van de natuurlijke vader en het achtervoegsel-anus werd toegevoegd. Gaius Octavius ​​Turino, door Julius Caesar aangenomen, Gaius Julius Caesar Octavianus werd feit. De goedkeuring was geen geheim dat noch de schuld, en heeft een totale verwijdering van het geadopteerde kind van zijn familie van herkomst niet te betrekken; integendeel, de goedkeuring diende vaak tot sterke politieke allianties te bouwen tussen twee families, zodat zij een aanzienlijke invloed zou kunnen krijgen.

Vergelijkbare goedkeuring was in plaats van de praktijk waarin een man stervende besloten om hun kinderen toe te vertrouwen aan de hoede van een andere pater familias, dat hij zou zorgen; vergeet niet, in dit verband, Lucius Cornelius Sulla, die hun kinderen naar Lucius Licinius Lucullus, en de Keizer Tiberius, die de kinderen van Germanicus, waarvan hij zelf had hechtenis, aan de senatoren toevertrouwd toevertrouwd.

(0)
(0)
Commentaren - 0
Geen reacties

Voeg een Commentaar

smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile
Tekens over: 3000
captcha