Het onnoembare

De onbespreekbaar is een roman van Samuel Beckett in 1953. Het is de derde en laatste aflevering van de trilogie van romans die begon met Molloy en voortgezet met Malone Dies. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in Frankrijk en in het Frans onder de titel The Innommable door Editions de Minuit, maar later werd hij vertaald door de auteur zelf, in het Engels onder de titel De onbenoembare. De Grove Press publiceerde de Engels editie in 1958.

Een uittreksel uit de titel Mahood kwam in februari 1953 "Nouvelle Revue Française", met een verlaging die niet is meegedeeld of goedgekeurd door de auteur. Jean Paulhan, redacteur van het tijdschrift, afwezig was op het moment van publicatie en Beckett een excuusbrief geschreven. Een comité bestaande uit André Malraux, Jean Schlumberger en Roger Caillois had besloten om te vrezen dat het magazine worden onderworpen aan schade en werd gedwongen te sluiten om zichzelf te censureren. In feite toen het boek uitkwam met de paragraaf hij hersteld er waren geen reacties censuur.

Alle drie romans werden over een periode van tijd, variërend van mei 1947 tot januari 1950. De publicatie geschreven, echter, vond plaats tussen 1951, toen Beckett was vrijwel onbekend en 1953, terwijl Beckett begon te worden bekend zijn, althans door de lezers Frans. Ondanks experimentalisme literaire werken worden beschouwd als de meest intieme van de auteur, waarin hij onderzoekt de diepere iemands psyche.

Het is onuitsprekelijke getuige de onsamenhangende monoloog van een naamloze protagonist en eigendom. Er is geen echte plot of instelling, kunnen worden begrepen als de andere personages echt bestaan ​​of dat ze zijn slechts facetten van de verteller zelf. De ster vorderingen ook de maker van de hoofdpersonen van de eerste twee romans van de trilogie.

De roman is doordrongen van tinten wanhopige tot het einde, meestal samengesteld uit een lange reeks van zinnen niet gescheiden door interpunctie, een structuur genoemd, in het Engels literatuur als een 'run-on zin'.

Het eindigt met de zin: "Ik kan niet doorgaan, ik zal doorgaan," die later werd gebruikt om een ​​bloemlezing op dezelfde Beckett roepen.

(0)
(0)
Commentaren - 0
Geen reacties

Voeg een Commentaar

smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile
Tekens over: 3000
captcha