Maud Mannoni

Maud Mannoni was een Franse psychoanalyticus van Nederlandse oorsprong. Opgericht als Magdalena Van der Spoel, dan zal hij worden gekend door haar getrouwde naam Octave Mannoni.

Biografie

Hij werd geboren in België, maar bracht zijn jeugd door in Ceylon, waar zijn vader was consul-generaal van Nederland. Hij studeerde criminologie aan de Universiteit van Brussel en op weg om de psychoanalyse onder leiding van Maurice Dugautiez, oprichter van de "Société Belge van Psychoanalyse". In 1949 verhuisde hij naar Frankrijk, waar hij in contact met Françoise Dolto en Jacques Lacan en de "Société française de psychanalyse" kwam. Hij ging vaak naar Londen om Donald Winnicott ontmoeten en in 1964 nam hij deel aan de groep van '' Freudiaanse École de Paris ".

Il Seminario. Boek XI: De vier fundamentele concepten van de psychoanalyse, Lacan geeft aan dat de "collega" Maud Mannoni net een boek geschreven "waarvan ik beveel het lezen". Het is arrière L'Enfant et sa mère waarmee Lacan zullen kiezen om de serie "The Champ Freudien" open om de Editions du Seuil.

Voor de psychoanalyticus is het zeer belangrijk om de functie van het spel en toewijding aandacht voor gehandicapten, met name kinderen, evenals de relatie tussen moeder en kind met een handicap. In die zin is zijn naam ook in verband gebracht all'antipsichiatria en Ronald Laing.

In 1969 richtte hij een experimentele school in Bonneuil-sur-Marne voor onrustige kinderen en jongeren. Deze instelling wordt niet gezien als een gezondheids- of standaardisatie, maar de gelegenheid ervaring, verhoudingen en gevoelens, zo open aan de buitenkant, zodat hun identiteit gebonden blijft aan de "ziekte".

In 1985 met Octave Mannoni en Patrick Guyomard richtte hij het "Centre de Formation et de Recherches Psychanalytiques" en de tweede van de twee regisseerde de serie "L'Espace analytique" bij Éditions Denoël.

Werken

  • L'Enfant et sa louter arrière: étude psychanalytique, 1964; trad. Arnaldo Novelletto, De achterlijk kind en zijn moeder, Basic Books, Torino 1971
  • De Premier Rendez-vous avec le psychanalyste, 1965; trad. Laura Waldis, het eerste interview met de psychoanalyticus: problemen van het kind-analyse, introductie van Françoise Dolto, Armando, Rome 1974; 2001
  • L'Enfant, weet "maladie" et les autres: de Symptome et la parole, 1967; trad. Lisa Occhetto Baruffi Het kind zijn "ziekte" en de andere, F. Angeli, Milaan 1973
  • De Psychiatre, zoon "fou" et la Psychanalyse, 1970; trad. Sandro Alemani, Elio Milani en Giampiero Gobbato, psychiater en zijn "gek" en psychoanalyse, Jaca Boek, Milaan 1971
  • Onmogelijke éducation, 1973; trad. Armando Verdiglione, Onderwijs onmogelijk, Feltrinelli, Milaan 1974
  • Un lieu pour vivre: les enfants de Bonneuil, leurs ouders et l'équipe des soignants, 1976; trad. Emanuela Cocever Canevaro en Franca Reggiani, een plek om te wonen: een alternatief voor de institutionalisering van kinderen psychotisch, Emme, Milaan 1977
  • De Theorie comme fictie. Freud, Groddeck, Winnicott, Lacan, 1979; trad.di Baruffi Lisa en Laura Guarino, Theory als fantasie, Bompiani, Milaan 1980
  • Scheiden enfance: Les enfants et les ouders de Bonneuil prennent de woorden, 1979; trad. Maria Luisa Picascia, Pedagogiek deistituzionalizzata het "anders": getuigenis van Bonneuil, voorwoord van Silvia Vegetti Finzi, F. Angeli, Milaan 1981
  • Op een onmogelijke à l'autre, 1982
  • De Symptome et le savoir, 1983
  • Enfance alienee: l'enfant, de psychose et de instelling, 1984
  • Travail de la metafoor: identificatie, interpretatie, 1984
  • Een savoir qui ne sait pas als: de ervaring analytique, 1985; trad. Een kennis die niet bekend is: de analytische ervaring, spiralen-Vel, Milaan 1989
  • Bonneuil, grijpen ans après: commentaar échapper aux Destins programma dans l'Etat-voorzienigheid, 1986; trad. Bonneuil zestien jaar later: hoe de voorgenomen in de staat-Providence, spiralen / Vel, Milaan 1991 lot ontsnappen
  • Ce qui manque la vérité pour être zeggen, 1988; trad. Francesca Ortu, Wat ontbreekt om de waarheid te vertellen, Borla, Rome 1993
  • De nommé et innomable: le dernier mot de la vie, 1991; trad. Laura Franco, zeggen de onzegbare: het laatste woord van het leven, Armando, Rome 1999
  • Amour, Haine, séparation renouer avec la langue de l'enfance perdue, 1993; trad. Liefde, haat, scheiding: herstellen van verloren taal van de kindertijd, Armando, Rome 1996
  • Les mots ont een poids. Ils sont vivants: que nos enfants sont fous devenus, 1995
  • Devenir psychanalyste. Les formaties de l'inconscient, 1996
  • Elles Het savent pas ce qu'elles disent, 1997
(0)
(0)
Commentaren - 0
Geen reacties

Voeg een Commentaar

smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile smile smile smile smile
smile smile smile smile
Tekens over: 3000
captcha